I m a g i n a t i o n ! !

มันมีหลายเรื่องอะนะ...

เรื่องแรกสุด

เมื่อวานนี้ ข้าพเจ้าเลิกเรียนเร็วที่สุดในหนึ่งสัปดาห์

ซึ่งปกติเลิก 5โมงเย็นค่ะ แต่นี่เลิก 2โมงครึ่ง

ไอ้เราก็ดีใจค่ะ นึกว่าจะได้กลับบ้านเร็วๆ ...คือ... อย่างน้อยก็สักวันนึงอ่ะนะ

แล้วฉันก็รีบจัดแจงทำเวรค่ะ

พอตอนใกล้จะกลับบ้านแล้ว

อาจารย์ท่านนึ่งก็ให้ช่วยตรวจงานเด็กให้

เพราะพรุ่งนี้อาจารย์จะย้ายที่สอนแล้ว(ออกจากรร.)

เราก็เป็นเด็กดีค่ะช่วยงานอาจารย์

เราตรวจหมดเลยนะ มีสมุด ชีทกา ชีทเติม

แต่ไม่ใช่ตรวงถูกหรือผิดนะ ติกว่าใครส่งไม่ส่ง

ใครลักไก่ไม่ทำแต่ส่งไรงี้...

คุณอย่าคิดว่าง่ายๆนะ เด็กมันมีตั้ง 60กว่าคนต่อหนึ่งห้อง

แล้วพอเช็กเสร็จต้องมานั่งสรุปอีกว่าเลขที่ไหนไม่ส่งงาน

พอทำเสร็จก็ไปช่วยเพื่อนอีกคนที่ถูกทิ้งให้ตรวจเพียงคนเดียวต่อ

สรุปช่วยตรวจให้เด็กประมาณ 120-130คน

ได้กลับบ้าน 5โมงเย็น

กว่าจะถึงบ้านก็ดึก...

กว่าจะเคลียร์การบ้านเสร็จไรงี้ก็ดึกอีกเช่นเคย

เเถมคอมอดแตะอีก

แต่...ประเด็นมิได้อยู่ตรงจุดนั้นค่ะ

วันต่อมานั้นก็คือวันนี้

เราเรียนตอนเย็นเสร็จ สายตาก็หันไปเจ๊อะกะชีทกองหนึ่ง

ซึ่งวางไว้อย่างไร้ซึ่งคุณค่า เอ่อใช้คำผิดแหะ

ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี

คือมันถูกทิ้งเรี่ยราดอย่างไม่สนใจใยดีอะไรดีเลย

ทั้งชีทกา ชีทเติม และสมุด

กองไว้เรี่ยราด

ทันทีที่เห็นแล้วรู้สึกเจ็บใจโคตรๆเลยค่ะ

อีเด็กพวกนี้ทิ้งทั้งชีท ทั้งสมุดเรี่ยราดไปหมด

ทิ้งๆขว้างๆกันอย่างนี้เลยหรอ

หรือคิดว่าได้คะแนนและ จะไม่เอาเก็บไว้อ่านแล้วใช่มั้ย

หรือคิดว่าอาจารย์คนนี้ออกไปแล้วสมุดจะทิ้งๆขว้างๆกันได้ใช่มั้ย

ไม่รู้เด็กพวกนี้เค้าคิดกันยังไง

ม.2ก็โตๆกันแล้วนะ

มีหัวคิดกันมั่งมั้ย

รู้กันรึเปล่าว่าชีทเหล่านั้นมันออกข้อสอบเพียบเลย

หึ...หรือคิดว่ามันคงจะไม่ออกข้อสอบแล้ว เพราะผู้สอนออกไปแล้วงั้นสิ?

เออ...เจริญเหอะ...

เดี๋ยวปั๊ดแช่งให้ตกวิทย์ยกชั้นเลยนิ

พยายามจะไม่คิดแล้วนะ

แต่อดไม่ได้จริงๆ

เราอุส่าต์ตั้งใจตรวจ ตั้งใจเช็กให้

แทนจะเอาเวลาไปนั่งเล่นคอม นั่งทำการบ้าน อ่านหนังสือ หรือทำอื่นๆ

เราก็รีบกลับบ้านเช่นกัน

แต่เห็นว่าช่วยครูได้ ก็จะทำ

แล้วดูสิ...สิ่งที่เราตั้งใจทำ

พวกเขากลับทิ้งๆขว้างๆเช่นนี้

จะให้ฉันไม่คิดเล็กคิดน้อยหรอ

เราเองก็นัดกะเเม่ไว้ 3โมงนะ

นี่เล่นเลทไปตั้งสองชั่วโมง

แล้วพวกน้องๆเค้าคิดยังไงล่ะ

เอาเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะไปดู

วันนี้ฉันเรียงกองที่เจอไว้อย่างสวยงาม(?)ไว้ในห้องที่ฉันเจอ

โดยที่ไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้น้องๆเค้าจะสนใจหันกลับมาดูหรือไม่ 

และไม่รู้ว่าชีทพวกนั้นจะมีค่าแค่ไหนในสายตาน้องๆเหล่านั้น

เรื่องที่สอง...

เรื่องเวรของห้องเนี่ย

ฉันไม่เข้าใจนะ

ว่าเพื่อนๆเรารักห้องกันแค่ไหน

ถ้ารักห้องจริงๆ ก็ช่วยทำเวรกันมั่งเด่ะ!!!

ไม่ใช่ปล่อยให้เวรวันของเราทำหนักอยู่วันเดียวอ่ะ

เราไม่ค่อยแน่ใจหรอกนะ

ว่าพวกเขาทำเวรกันจริงรึเปล่า

เราเองก็พยายามสังเกตตอนเช้ามานั้นแหละ

ถ้าวันไหนมันเละมากๆ

มันก็เกินจะรับอ่ะ

เวรวันเราอ่ะ มีแม่พระอยุ่คนนึง

เธอคนนี้เสนอทำทุกอย่าง ที่จะทำให้ห้องของเราสะอาดได้

จากที่ห้องไม่เคยมีเช็ดกระดาน ไม่เคยล้างรางช๊อค

เจ๊คนนี้ก็เป็นคนนำเข้ามาใช้ในห้อง

เอาเป็นว่าเจ๊แกให้ทำทุกอย่างเท่าที่จะสามารถทำได้นั่นแหละ

เหมือนว่ามันจะมาหนักอยุ่เวรวันพุธนั่นแหละนะ

ที่สำคัญแม่พระคนนี้เธอรับทำทุกหน้าที่ 

ยิ่งหน้าที่ๆคนเค้าไม่อยากทำกัน เจ๊แกก็จะทำ เช่นถูพื้นงี้

เจ๊แกรับทำหมดนั่นแหละ

ทำหลายหน้าที่ด้วย

อ่อ...แล้วจำพวกที่ทำหลายหน้าที่ไม่ได้มีแค่คนเดียวนะในเวรวันเราเนี่ย

มีหลายคนแน่ะ

ฉันแอบสงสัยนะ ว่าเวรวันอื่นๆอ่ะทำบ้างมั้ย

ถ้าใครที่อ่านเอนทรี่นี้อยู่แล้วเกิดไม่พอใจในเรื่องนี้ล่ะก็ต้องขอโทษ

แต่มันทำให้ฉันเคลือบแคลงใจจริงๆนะ

ไม่ได้จะว่าอะไรหนักหนาหรอก

แต่สงสารเวรวันเรามั่งก็ดีนะ

เหมือนว่าทำหนักอยู่วันเดียวอ่ะ

เราพอจะรู้ว่าเวรวสันอื่นน่าจะทำแหละ

แต่ก็พอรู้อีกเช่นกันว่ามีบางเวรไมทำกันเลย

หึๆเวรวันพฤหัสที่น่ารัก พรุ่งนี้เราจะคอยดูนะผลงานนะว่าได้ทำเวรกันมั้ย

แค่สักคนก็ยังดีเนอะ...

เรื่องสุดท้าย

เดี๋ยวเราจะอัพเอนทรี่ของอีกบล็อคนึงเกี่ยวกับจรรยาบรรณของแพทย์ที่เพิ่งพบเจอมา

ห่วยแตกที่สุด!!

วันนี้บ่นไปโคตรเยอะเลย

เราอาจทำให้หลายคนไม่พอใจก็ได้นะเนี่ย

แต่มันก็คิอหนึ่งมุมมองของเรา

เราไม่ได้บอกวง่ามันต้องถูกเป๊ะนะ

แค่อยากให้รู้ถึงสิ่งที่เป็นอยู่ รู้ถึงปัญหาแล้วแก้ไข ก็พอแล้ว มันก็จบ

มันก็แค่นั้นแหละนะ

และขอบอกไว้ก่อนเลยว่าที่เล่ามามันไม่ใช่เรื่องแต่ง

ถ้าคิดว่าโม้ก็ปิดเอนทรี่นี้ไปซะ

เราเขียนสิ่งที่ระบายออกมาจากใจเท่านั้น

ถ้าคิดว่ามันงี่เง่า มันเป็นเรื่องที่เว่อร์ ก็ปิดไปเถอะ

ขอร้อง...

เรื่องสุดท้ายของสุดท้าย

หลังจากเล่าเรื่องชวนเครียดไป

ข่าวดีก็คือ บล็อคของข้าน้อยติดอันดับหนึ่งจูลไรน์ 

 หุๆ ดีใจสุดยอด...