I m a g i n a t i o n ! !

ลองดูคนไทยภาคกลาง เหนือ ใต้ อิสานดูก็ได้ครับ ว่าภาษาพูดต่างกันขนาดไหน นั่น เพราะสมัยก่อนระยะทางเพียงร้อยกิโลเมตรนับว่าไกลไม่น้อย ฉะนั้น ปัจจัยที่ส่งผลต่อการวิวัฒน์ของภาษาจึงต่างกันมาก...ภาษาไทยยุคใหม่อย่างที่ เราคุ้นเคยก็เพิ่งวิวัฒน์กันเป็นรูปเป็นร่างก็สมัยต้นรัตนโกสินทร์ตอนต้นนี่ เอง เมื่อราชบาลรวมศูนย์การปกครองอยู่ในบางกอก ประกอบกับแป้นพิมพ์หมอบรัดเลย์ที่สร้างมาตรฐานด้านภาษาจนได้รับการยอมรับโดย ทั่วกัน

ถึงขนาดนั้นการวิวัฒน์ก็ยังดำเนินต่อไปเรื่อยๆเช่น อ้าย --> กับ เปน -->เป็น ในช่วงไม่ถึงสองร้อยปีด้วยซ้ำ

ตราบ ใดวัฒนธรรม สังคมนั้นๆยังคงอยู่บนโลก ภาษาก็ต้องเติบโตเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา ภาษาที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงเลยย่อมกลายเป็นภาษาที่ตายของอารยธรรมที่ตายแล้ว เช่น ละติน หรือบาลีสันสกฤต

แต่การเปลี่ยนแปลงไม่ได้ดีเสมอไป(เช่นสมัยจอมพล ป ตัดตัวอักษรให้เหลือเท่ากับภาษาอังกฤษ) และหากเราต้องการอนุรักษ์ภาษาไทยอย่างถูกต้องก็ควรแยกแยะให้ออกก่อน...เพราะผมคิดว่าสังคมไทยหลงประเด็นมานาน จริงๆเรื่องอนุรักษ์ภาษาไม่ใช่ขาวกับดำ การเปลี่ยนแปลงคือสิ่งเลวร้าย การหยุดนิ่งคือดีเลิศ

ประวัติ ศาสตร์สอนเราว่าการเปลี่ยนแปลงมันเป็นเรื่องปกติเพื่อให้สังคมนั้นๆเข้ากับ การเปลี่ยนแปลงของโลกรอบตัว แต่ผลกระทบบวกหรือลบต่างหากคือตัวตัดสินว่าอย่างไหนเรียกวิวัฒน์หรือวิบัติ

อย่าง Shakespeare ยัง คิดคำใหม่ๆให้กับภาษาอังกฤษมากมาย เพราะท่านเห็นว่าคำดั้งเดิม ไม่สวยงาม ลื่นไหลพอสำหรับบทประพันธุ์ของท่าน ผลก็คือวัฒนธรรมภาษาอังกฤษสวยงาม สมบูรณ์ขึ้น

หรือภาษาอังกฤษแบบสหรัฐอเมริกาที่เกิดจากความต้องการสร้างเอกลักษณ์ของชาติ ก็ปรับการสะกดของศัพท์หลายตัวเช่น “Colour” เป็น “Color” “Mum” เป็น “Mom”

ภาษา ญี่ปุ่นหลายคำก็ได้รากมาจากภาษาโปรตุเกสเมื่อคราวสองประเทศเปิดประตูติดต่อ กัน แลกเปลี่ยนวัฒนธรรม ความคิดใหม่ๆ ซึ่งนำไปสู่การรวมชาติภายใต้โนบุนากะ

แล้วไทยล่ะ?...ปรากฏการณ์ที่เกิดเพราะวรรณกรรมอินเตอร์เนตถือเป็นคุณหรือโทษ วัฒนธรรม ความคิดของเรา”ร่ำรวย”ขึ้นหรือไม่จากภาษาวิบัติ

ผมขอตอบความเห็นส่วนตัวตามตรงว่า “ไม่เลยสักนิด” และนี่คือเหตุที่ผมเลือกจะต่อต้านภาษาวิบัติ